İnsan mutluluğun nefesini teninde hissedebilir mi? Ben hissediyorum.Söylediğin tek bir kelimenle..Hani sabahları isteksiz isteksiz uyanırsın, hava da kapalıdır.Bulutların ardı arkası kesilmeyen kasvetli bir gökyüzü..Sonra öğlene doğru Güneş utangaç utangaç gülümsemeye başlar, ışığını yayar yeryüzüne..Benim için sen de öylesin..O koca güneş gibi ısıtıyorsun içimi..Ellerimi açtığımda parmaklarıma dokunabiliyorsun.O koca güneş gibi..Aşkını öyle dolu yaşıyorum ki..Sonbahar diye bir mevsim yaşamadım sanki..Ağaçlar hiç yaprak dökmemiş gibi ; yemyeşilmiş gibi..Baharı yaşatıyorsun bana.Tüm ihtişamıyla..Başıma gelen en güzel şeysin …Şeysin diyorum çünkü ; tarifini henüz bulamadım.Bir durum mu, eylem mi?Anlayamıyorum ki !Bildiğim tek şey mutluluğun nefesini hissediyor olmam… Sayende..

Kokun benden hiç gitmesin. Nefesin nefesimde soluklansın. Kalbin kalbimde.. Ellerin bir tek bana uzansın… Aklının her köşesini işgal etmiş olayım; yüreğinin de… İçin benle dolup taşsın… Boğazına kadar bana bat.. Sonra yine benimle temizlen.. Öyle düşler kur ki benimle, güneş gölgeni getirsin. .Rüzgar sözlerini fısıldasın kulağıma sen şarkımızı söyle… Ruhun benimkini alsın karışsın gökyüzüne.. Derinlerde bir yerlerde dolaşsınlar istedikleri kadar.. Tüm zamanlar bizim olsun.. Senle benim.. Sen de benim ol ve sadece bende kal..

Bak ellerime…Sen gidince nasıl da yalnız kaldılar.Zamansız terk edişinle nasıl da boynu bükük her bir parmağım.Nasıl da hala senin verdiğin sıcaklıkla can buluyor.Şu resimle konuşuyorum bütün gün senmişsin gibi..Onun yanaklarını okşuyorum, ona dokunuyorum sana dokunur gibi..Onu koklayıp, öpüyorum yokluğunda…Ona sarılıp uyuyorum geceleri yanımda sen varmışsın gibi…Zaten yastığın hala sen kokuyor , senin bir tel saçın var üzerinde.Her gece üstünü örtüyorum üşümesin diye..Artık şu resimde ki gözlerin beni başka başka yerlere götürüyor.Artık o gözlere bakınca uykuya dalıyorum ben..Ey gözümün nuru, canımın canı, ay yüzlü sevgilim !Bu sabah da kahvaltımı sensiz yaptım bak.Koydum karşıma şuncacık resmini bekledim konuşsun diye …Öyle derin baktın ki bana içim sızladı, canım yandı…Kayboldum yine deniz gözlerinde,gerçek gibiydi…Bugün geldim yanı başına ellerimde yine o resmin.Sulamadım diye kızma sakın.Zaten hava soğuk ,toprak bin kat daha soğuktur şimdi..Kıyamadım sana,dayanamadı yüreğim senin üşümene,onun için sulamadım işte bugün..Bir resme baktım birde şu yeşeren toprağa.Bu toprak sardı seni benden daha çok.Ona aşık olursun diye korkuyorum ,ya beni unutursan?Avuçlarımın arasında resmin öyle masum, öyle güzel ki yıllardır sen hiç değişmedin.Ama gel de beni gör ellerime bir bak..Nasıl da çizgi çizgi..Yüzümü bir gör nasıl da ümitsiz bakıyor gözlerim.Sen gittin gideli… SENDEN BANA SON KALAN BİR KÜÇÜK RESİM AVUÇLARIMDA CEVAP VEREMEZ AMA… AĞLAR BENİMLE YALNIZLIĞIMA

Küçük bir kız çocuğuydum ben hep.. Pembe çerçeveli gözlüklerimden bakardım Dünya’ya..Anlam veremezdim çoğu zaman.. Ne kendi yaşadıklarıma ne de bi başkasınınkine..Anlamaya çalışırdım olup biteni..Yorulurdum her defasında düşünmekten..Anlayamazdım.. Sonra bir zaman geçti, dediler ki;büyüdün..Al bakalım omuzlarına şu yük, taşı biraz da sorumluluk.. Daha da büyü, anla Dünya’yı… Yetmez dediler bu kadar; üstüne üstlük bir de aşk çarptı yüzüme..Sevdim, sevilmeyi bekledim..Çok da sevenim oldu, aklımın kaldığı da..Hep böyle mutlu kalma sen dediler sonra; ayrılık çaldı kapımı…Hazır değilim dedim; biraz daha kalsın seviyorum..Dinlemedi, aldı gitti kalbimdekini..Zamanla başka başka kayıplar da verdim…Kendi bir parçamla beraber..Bir zaman geçti ve yine büyüdüm sanırım..Beklemeye koyuldum kapımı çalacakları; birşey söyleyen, isteyen elbet olur dedim..Keşke küçük bi kız çocuğu olarak kalsaydım hep, pembe çerçeveli gözlüklerim olsaydı yine ve keşke anlam veremeseydim hayata…

Elimde değil; mecburum sensiz kalmaya.. Elimde değil mahkümum sensizliğe.. Varlığını yok saymaya.. Hiç sevmemişim gibi; aslında unutmuşum da mutluymuşum gibi davranmaya.. Elimde değil mecburum seni arayan gözlerimi kapatmaya.. Ellerimi çekmeye sonsuza kadar;uzaklaşmaya senden.. Yüzünü görüp de kaçmaya alabildiğine uzağıma.. Sesini duyup da kulaklarımı kapamaya.. Mühürlemeye bu kalbimi.. Gözyaşı dökmemeye.. Elimde değil mecburum.. Seni uzaktan seyretmeye; bir başkasını sevmeye.. Seninle göz göze gelmemeye.. Elimde değil mecburum.. Seni istememeye.. Sevmiyorum demeye.. Alışmaya sensizliğe.. Yokluğunla acı çekmeye ve bunu belli etmemeye.. Elimde değil mecburum ben mahkümum sensizliğe…

Geldiğin gün bitecek sensizlik.. Bana geri döndüğün gün, yeniden yeşereceğim… Evim şenlik havasında olacak… Güneşim yeniden doğacak.. Geldiğin gün bitecek sensizlik… Ve ben rahat bir nefes alabileceğim.. Huzurla.. Gözyaşlarım akacak durmaksızın.. Bu kez sevinçten, senin verdiğin mutluluktan.. Dönmenin şerefine.. Yakacağım bütün mumları, masamda seninle… Geldiğin gün bitecek sensizlik.. Çiçekler tomurcuk vermeye yetiştiremeyecek.. Açacak renk renk bahçemde.. Ve ben çok yeşille, az mavi arasında kalacağım… Kollarımı uzatacağım biten sensizliğe.. Sessizce veda edeceğim.. Sessizce hoşçakal..! Geldiğin gün bitecek sensizlik… Bana geri döndüğün gün; yeniden yeşereceğim…

Sen yoksun..Elim kolum bağlı çaresiz kaldım..Sen yoksun..Bilemezsin içimde yanan ateşi.Bilemezsin içimdeki ağlayan yüreği..Görmez gözlerin korların ardında bıraktığı duman misali halimi..Duymazsın hıçkırıklarla boğulmuş kırılan kalbimi.Sevemezsin bir daha benim gibisini..Sen hiç bulamazsın ki; hiç seni böyle delice seveni..Sen yoksun ya heryanım buz kesildi, tutann ellerim tutmaz, gören gözlerim bakamaz oldu..Senin bakışlarına bir benzer daha çıkarda onlara vurulurum diye..Sen yoksun gittin ya..Esen rüzgar , kopan fırtına, düşen çığ, hafifletemedi ruhumu..Seninle vardı o şimdi sen yoksun ya, o da terk etti beni..Senin baktığın gibi bi bakan daha çıkarmı karşıma?Elleri seninkiler gibi sıcak mıdır?Dudakları dokunduğunda sana karıştırır mı beni? Sen yoksun gittin.Şimdi beni kim saracak? Üşüyen ellerimi kim tutacak?Kim benim deniz gözlüm olacak? Kim öpecek beni sen gibi? Hayatıma birden bire girerken izin istemiştin , çıkarken niye hiç söylemedin?Neden demedin? Neden beni böyle bırakıp gittin? Söyler misin? Seni beklemeli miyim?Senin için korlaşan kalbim sönsün mü artık? Dinsin mi gözyaşım? Döneceğin gün belli mi? Sen yoksun, gittin..Giderken niye koparıp almadın kalbimi ellerine..Acı çekeyim diye mi bıraktın bende? Akşamlar sabaha varır.Gecenin ömrü de , sabahın ömrüde bellidir...Senin döneceğin gün belli mi sevgilim? Söyler misin?Beklemeli miyim seni?

Çoğu insanın korkulu rüyasıdır yalnızlık..Gün gelir de yalnız ölür gidersem diye düşünür..Bilmez her insanın içinde yaşadığı yalnızlığını..Bilemez ki atılan süslü kahkahalarının ardında gizlenmiş yalnızlık acısını.. Gidenin arkasından gözyaşı dökyaşı dökmeyi tercih eder çoğu zaman..Olmaz der bundan sonra onsuz yapamam, yaşayamam..Günler geçer dağılır hüznü.Buğulu gözlerinin arkasından bakarken yaşama hatasını bulmaya çalışır.Zamanla sevgiliye duyulan özlem artar..Üstesinden gelemeyeceği yalnızlık çıkmazının içinde bulur kendini..Yalnız kalmak..Yalnız olmak..Belki de en son isteğimizdir hayattan.Hep birilerini ararız arkamızda..Bizi isteyen ,bizi düşünen birilerini..Gökyüzündeki binlerce yıldızdan biriyiz herbirimiz..Ya da toprak üstünde ki binlerce evden biri..Herbirimizin yanıp yakılacağı birileri olsada yanında , hatta yanı başında herbirimiz kendi içinde yalnızız..Ben içimde ki yeni yeni benlere ulaştığımda anladım bunu..Aslında dünyanın ne denli büyük , kendi acılarının , sevinçlerinin, coşkularının ve yalnızlığının ne denli küçük olduğunu anlıyorum..Yalnızlık..Tek kelimeyle yaşamı, yaşamayı özetliyordur belki de..Belki de kimsesizliği, aşksız kalan zamanları , sevdiğinin yerini dolduramamayı, belki de çaresizliği..Dinlediği şarkıda hisseder bunu.Söylenen her sözcüğünde , vurgulanan her dizesinde yeni yeni anlamlar yükler, hatıralar sıkıştırır araya..O şarkıda kendini bulur bazen..Okuduğu kitapta anlar yalnızlığı..Kahramanlar yerine onu ve kendini koyar..Onlar gibi düşünür , onlar gibi yaşar her sayfasında..Kitap bittiğinde ya da söylenen şarkı son bulduğunda o da gerçek yaşamına döner..Yalnızlığı yaşamakta güzeldir der kendi kendine..Sonuçta ağaçlarda kimsesiz, çiçeklerde, sonuçta tanrı da kimsesiz bende der..Yaşamayı sever ve yanındakilerle mutlu olmayı, kıymet bilmeyi..Örter içindeki yalnızlığı, bastırır duygularını.. Yalnızlık..Bir annenin üç günlük bebeğini beşiğinde bırakıp gitmesidir belki de..Onu terk etmesi...

Yüreğime sığmaz oldun. Bedenim bana ağır.... Taşıyamaz oldum sevgimi,terk et beni.. Daha fazla kırmadan, incitmeden.. Ayrılığı güzel yaşat bana.. Sen olmadan.. Git artık, anla, beni yalnız bırak... Lütfen yeter artık.. Ne sesini duyabileyim.. Ne de alayım bir haberini. Lütfen bitsin artık..Yoruldum.. Ben bittim, tükendim anla.. Daha fazla yorma.. Bırak sevgin bende kalsın.. Sen yok ol.. Git. Bırak sevgini sensiz yaşayım.. Ya da bir başkasında.. Lütfen anla artık..Ben senin değilim.. Alıştım yokluğuna.. Tekrar yaralama.. Lütfen git artık.. Beni sensizliğe mahküm et.. Rüyalarda konuşalım sadece.. Yeter... Lütfen daha fazla üzülmeme izin verme.. Bitsin bu ızdırap, ben gibi.. Yaşayayım sensiz önceki gibi.. Lütfen..Git artık.. Lütfen.. Lütfen.. Uzak dur benden.. Lütfen ağırlaşan bedenimden ruhum uçup gitmesin..

Yağan yağmur sesiyle uyandım.. Sensiz bir sonbahar akşamında.. Seni düşünüp, uzun uzun ağladım. Yalnızlığıma ; sensiz geçen her ana.. Sokak lambasıyla aydınlanan sisli gecede.. Bir senin fotoğrafına , bir de aynadaki bana baktım.. Sonra yine ağladım uzun uzun.. Yalnızlığıma , sensiz geçen her anıma..